Dertig jaar geleden was Ben Verleg voorzitter van-, en misschien wel de meest verfrissende medewerker bij de Rechtswinkel Nijmegen. Het ontwikkelen van visie op overheid, recht, en wetgeving stond centraal. Dat was altijd lachen. Zijn vader zou een keer gezegd hebben: "Wat je maar hard genoeg roept, wordt op den duur vanzelf 'waar'." Ik denk aan Ben, omdat ik die uitspraak net weer in een artikeltje verwerkte, vanwege de kolossale hoeveelheid nonsens, die in de Nederlandse politiek in de afgelopen 10 jaar als 'waar' aangemerkt werd. Den Haag blijft een verzameling "Rattenvangers van Hamelen" in plaats van de kwaliteitsbewakers van wetgeving die het verondersteld wordt te zijn.

Destijds struikelde ik bij mijn doctoraalscriptie al over de gammele kwaliteit van de Huurprijzenwet Woonruimte. Toen dacht ik nog, dat ik gewoon pech had gehad, maar wat ik sindsdien aan beleid en wetgeving voorbij heb zien komen, is gewoon verbijsterend. Deskundigheid? Aan artsen worden zeer professionele eisen gesteld. Aan wetenschappers ook. En van een notaris mag je kundigheid verwachten. Maar wat wetgeving betreft, is de leiding in handen van electorale ronselaars, en de primaire controle in handen van onduidelijke figuren, die door diezelfde ronselaars op een verkiezingslijst gezet zijn. Een aantal zou misschien niet eens voor de inburgeringscursus slagen.

Ik weet niet wat Ben sindsdien gedaan heeft, maar heb er wel vertrouwen in. Iemand noemt hem hier "zweverig". Nou, godzijdank is er nog iemand zweverig in de plaats van betweterig in de ongrijpbare complexiteit. Van degenen bij de overheid, die hard roepen dat er nu eindelijk spijkers met koppen geslagen worden, slaat een groot deel met zijn oplossingen de plank nogal eens flink mis. Bruegel's "Parabel van de blinden" live. Zelfs als eenoog wil ik daar geen koning zijn.

Bijkomend van nachtmerrie Overheid kijk ik graag naar vogeltjes op webcams. Geen idee, welke lessen over leiderschap we daarvan kunnen leren. Het leven van vogels is hard, ook al draagt leiderschap daar wel bij aan het overleven van de groep. Ik kijk liever naar hoe een winterkoninkje een koolmees helpt bij het voeren van de jongen en het wegdragen van uitwerpselen, als van een koolmees de partner dood is. Of hoe een merel rouwt, als diens partner opgegeten is. Niets vogellijks is den menschen vreemd. Intussen vraag ik me wel af, van welke diersoort het leiderschap het meest inspirerend kan zijn? Je zou denken van Chimpansees, maar je wil weer niet weten, hoe dat daar werkt.

Misschien moet je het toch zoeken bij een mensensoort, waarvan het leiderschap deugt. Of zou die al uitgestorven zijn? Misschien heeft de mensheid wel schurkleiders nodig om de vele schurken aan zich te binden, die dan vervolgens enigszins gekanaliseerd kunnen worden. Intussen zijn vogeltjes echte rotzakjes. Zo zweverig hoeft Ben's optiek dus echt niet te zijn. Laten we anders maar wachten op een UFO, waaruit dan hopelijk het bevrijdende antwoord komt.. :-)

Wenst Ben veel succes,

met Groet,

Serge van Erkelens. (ex-jurist, ITer, en schrijver.)

Reacties

Als Serge van Erkelens schrijft dat hij niet weet wat Ben Verleg in de afgelopen dertig jaar heeft gedaan, kan ik een tipje van de sluier oplichten. In de tweede helft van de jaren tachtig was ben aanstormend talent binnen de Belastingdienst. De organisatie was op zoek naar zijn

maatschappelijke bijdrage binnen een "ingekaderd zoekproces". Dat bood voor Ben tal van aanknopingspunten om als non-comformist de ruimte op te zoeken. Hij werd projectleider voor de implementatie van een majeur automatiseringsproject. Het was een groot genoegen om met hem door het land te reizen en langs ongebaande paden en ongeplaveide wegen de organisatie te doordringen van de noodzaak tot verandering.

Het was voor mij een voorrecht om Ben z'n worsteling tussen ambitie, idealen en resultaten te zien voeren.

Hij heeft z'n weg wel gevonden en de Belastingdienst ook.

Berd Stapelkamp