Een Electronisch Patiënten Dossier, waar iedere arts bij kan is voorlopig nog een utopie. Helaas is er nog geen uniformiteit van de systemen tussen de verschillende ziekenhuizen, en zelfs niet tussen de verschillende afdelingen van een ziekenhuis. Dat heeft als gevolg dat je als arts iedere keer opnieuw de voorgeschiedenis en de huidige medicatie moet zien te achterhalen. Sommige mensen kunnen verwoorden wat ze hebben gehad, en weten hun medicatie uit hun hoofd of hebben een briefje bij zich, maar bij velen blijft het bij 'een wit pilletje', wat natuurlijk niet zo informatief is (zie de peinzende Dr Carter).

Eerste hulp

De meeste mensen zijn echter ziek als ze op de eerste hulp komen en zijn niet in staat om hun voorgeschiedenis te vertellen bijvoorbeeld door verwardheid, dementie, kortademigheid of coma. In het vorig ziekenhuis waar ik werkte kon ik van patiënten opvragen welke medicatie ze hadden gehad van de apotheek in de buurt van het ziekenhuis. In het AMC kan dat helaas niet. Hoe kom je aan de nodige informatie? In de eerste plaats van de huisarts, in alle mogelijke varianten, van enkele woorden tot pagina’s vol. Dan zijn er oude brieven van specialisten, die je als dat noodzakelijk is, per fax kan opvragen bij andere ziekenhuizen. Soms komen er plastic tassen vol pillendoosjes mee. Daaruit mag je dan destilleren wat de patiënt gebruikt. Zo had ik een keer een patiënt direct uit het vliegtuig met een ernstige longontsteking, niet aanspreekbaar, en mocht ik de 3 maanden reisbenodigdheden doorzoeken op de medicatie. Ook spannend, maar wel erg tijdrovend in een acute situatie bij iemand die een zeer complexe cardiale geschiedenis heeft. En dan de patiënten uit het buitenland, waarbij je via de tolk mag zien te achterhalen welke operatie in het verleden gedaan is in een voor mij onbekend land.

Poezen

De oplossing van een persoonlijk EPD lijkt me wel handig, maar dan moet je als arts wel kunnen vaststellen dat die informatie klopt. Kun je in geval van nood de toegangscode achterhalen? Mijn poezen hebben al jaren een chip. Ze zijn daarom altijd weer op te sporen. Op die chip kunnen ook essentiële gegevens worden toegevoegd. Heel vaak heb ik midden in de nacht verzucht dat mijn werk veel makkelijker zou zijn als iedere patiënt zo’n chip zou hebben... met daarop de voorgeschiedenis en de huidige medicatie. Eenvoudig in te scannen door de arts en de apotheek. En natuurlijk met een vertaalfunctie voor al die verschillende nationaliteiten. Voorlopig gaat dit voor veel mensen te ver. Een pasje met een chip, met de basisgegevens is een eenvoudig alternatief.

Welke oplossing ook gekozen wordt, het gaat alleen maar werken als er  uniformiteit komt, om te beginnen binnen de ziekenhuizen maar vooral ook door samenwerking van de hele sector. Verkeerde patiëntinformatie is een belangrijke oorzaak voor veel fouten in de behandeling.

Wat is het ons waard om dit op te lossen?

Dorine Sijpkens

arts