Wat mij nu opvalt is de parallel tussen hoe de Limburgse politici omgaan met problemen en de manier waarop de leiding van de Katholieke kerk dat deed. Zit “als we het er niet over hebben bestaat het niet” misschien in het DNA? De actuele affaire van het statenlid suggereert van wel. Alleen als iets ‘uitlekt’ doen we iets. En verder proberen we het er vooral niet over te hebben.

Tegen mijn gewoonte in keek ik daarom eens op de site van de politici. En inderdaad: men heeft het er niet over. Mogelijk komt dat nog en is men gewoon wat traag, lopen ze achter. Tot dit moment prijkt in ieder geval het verstoten statenlid nog gewoon op de voorpagina naast de man met het Noorse kapsel.

In een recente tweet attendeert de fractievoorzitter ons wel over haar onbehagen over het wegkijken door anderen:

“Mijn opinie in de Limburger: over onbehagen en tendens van het politieke establishment om de kop in het zand te steken:http://bit.ly/vYjXsA“

“Het lijkt erop dat veel politieke partijen liever de andere kant opkijken bij problemen waar men geen pasklare oplossing voor heeft.” Dat is wat zij ons voorhoudt.

Dat lijkt me nu afdoende bewezen.