Op 15 september promoveerde Meyken Houppermans op een onderzoek naar de kwaliteit van beleidsvoorbereiding. Zij constateert dat de effectiviteit van wetgeving toeneemt als er in de voorbereiding interactie is met betrokkenen. Een niet zo verrassende conclusie lijkt me. Zij heeft het doorwrocht uitgewerkt in het boek Twee kanten van de medaille. De ene kant is de interactiviteit, de andere kant is de rationele inhoud.

Wat mij vooral interesseert is wat precies bedoeld is met “interactiviteit”. Het klinkt erg abstract, maar uiteindelijk gaat het er om dat mensen ergens iets willen en zien. Anders gezegd: als bij de voorbereiding geen aandacht is voor de betekenis van een besluit voor degenen die het aangaat dan gaat het niet werken, althans niet naar de wens van de bedenkers. Het onderzoek dat ik doe gaat juist daarover. Hoe verloopt dat proces in werkelijkheid? Dat is wat mij betreft de andere kant van de medaille die heel goed blijkt aan te sluiten bij de bevindingen in het onderzoek van Houppermans.

In de meest ideale vorm is een nieuwe wet een vaststelling van wat we al doen in plaats van een startpunt voor een verandering, die dan begint met het projectmatig bestrijden van de weerstand die dat oproept met alle complexiteit van dien. Het pleit zeer voor het zoeken van de dialoog voordat er definitieve besluiten worden genomen en niet pas erna. De vraag is: hoe krijgen we dat voor elkaar?