De kracht van het woord en de vrijheid van spreken is het fundament onder democratie. Om duidelijk over te komen gebruiken politici graag aansprekende beelden en termen. In de strijd om de aandacht kan een woord dat shockeert diensten bewijzen. Het schijnt dat daarvoor speciale puzzelaars actief zijn. Het is meer voor de show dan voor de inhoud, zoals een cabaretier op zoek is naar de kwinkslag die een lach veroorzaakt. Veel van die humoristen kiezen ook een soort shocktherapie. Het gevolg daarvan is dat de grenzen steeds opschuiven. Ik zie een parallel met de taal in het parlement.

Verantwoordelijkheid

Deze week is veel geschreven over de verantwoordelijkheid van de zender van wat ik taalgeweld noem. Is Youp van ‘t Hek cs mede verantwoordelijk voor de Nederlandse verhuftering? Is de PVV-elite die als inspiratiebron dient voor een terrorist in Oslo mede verantwoordelijk voor diens daden? Het antwoord op die vraag is afhankelijk van wat we verstaan onder verantwoordelijkheid. Pieter Hilhorst stelt in een column afgelopen dinsdag: “Parlementaire haat is duizend keer beter dan buitenparlementair geweld.” Dat valt nog te bezien. Als het buitenparlementair geweld gebaseerd is op wat er in het parlement wordt gezegd, ligt dat toch wat anders. De inspiratiebronnen voor geweldplegers lossen zelf zelden een schot. Wanneer zij zien dat anderen hun woorden misbruiken zijn zij wat mij betreft verantwoordelijk voor het herzien van hun taalgeweld. En dat is precies wat de PVV-elite niet doet. Integendeel.

Hoogste tijd voor een campagne: taalgeweld maakt meer kapot dan je lief is.