De dinosaurus is uitgestorven. Dat weten we allemaal. Maar er is er 1 die het overleefd heeft: de vliegende dinosaurus. En die heeft zich weten aan te passen aan de veranderde omstandigheden met als resultaat uiteindelijk duizenden vogelsoorten. Dit voorbeeld gebruikt professor Ronald Heifetz graag in lezingen om het verschil aan te geven tussen rationele, technische oplossingen voor problemen enerzijds en adaptive challenges, veel moeilijkere veranderingen die aan het wezen komen, aan de andere kant. De vliegende dinosaurus slaagde er in zich te veranderen, de andere dinosaurussen niet.

Het is voor organisaties een hele kunst om er achter te komen wanneer zo’n adaptieve uitdaging nodig is. Er is een enorme gerichtheid op directe actie en snelle oplossingen. Waar dan vaak niet zo bij stilgestaan wordt is of dat wel echt de oplossing zal bieden waar behoefte aan is. Daar komt bij dat het ook nogal wat vraagt om je hele hebben en houden ter discussie te stellen. Het is bijvoorbeeld niet vreemd dat mensen liefst vasthouden aan een werkwijze die in het verleden bewezen heeft goed te werken. Het vraagt lef om daar overheen te stappen. Velen zien dat als een groot risico. Het paradoxale daarvan is dat juist het niet aangaan van het gesprek een risico oplevert. Kijk maar naar de dinosaurus. Risico’s mijden is riskant!

Meer visies op leiderschap geïnspireerd op de vogelwereld zijn te vinden in ‘Gevleugeld leiderschap’. Deel 1 (pdf 1,2 MB) is te downloaden via onderstaande knop: