In de Kohnstammlezing van dit jaar betoogt Louise Fresco dat we sterk worstelen met wat de echte bronnen van kennis zijn: wetenschap, gevoelens, meningen. Zij constateert dat meningen domineren en niet de feiten. Emotie heeft meer invloed dan wetenschap. En dat is wat haar betreft geen goed idee. Zij pleit als wetenschapper voor meer rationaliteit in besluitvorming.

Wie is daar op tegen?

Niemand.

Betekent het dat we dat ook toepassen?

Nee.

Gevoelens blijven de doorslag geven ook al vinden we dat het rationeler moet.

Het pleidooi voor meer beleidsrationaliteit komt regelmatig terug. Tegelijkertijd weten we uit onderzoek dat we beslissingen vaak op andere gronden maken. De rationaliteit en de feiten spelen veelal een ondergeschikte rol, al verpakken we onze beslissingen meestal wel in redelijkheid. 

In zekere zin zou je zelfs kunnen zeggen dat dit ook geldt voor het pleidooi van Louise Fresco. Het is gebaseerd op de logica van haar gevoel. Het is de ergernis aan niet op feiten gebaseerde besluiten die haar er toe brengt zo hartstochtelijk te pleiten voor meer rationaliteit. Ze heeft gelijk, maar haar pleidooi leidt niet tot verandering.