“De wereldwijde Occupy Together acties zijn spontaan ontstaan. Ze zijn door geen enkele vaste groep of leider georganiseerd!” Dat vertelt ons Occupy zelf. Hoe kan dat? Wie regelt en maakt dan bijvoorbeeld de website die een look & feel heeft waarover duidelijk is nagedacht? Wie heeft de afwegingen gemaakt die hiervoor nodig zijn?

Die vraag stelt men ook zichzelf. Een antwoord blijft uit. Er volgt een wedervraag: wie ben jij? En waarom stel je je vragen? Om vervolgens te melden dat jijzelf hierachter zit.

Na dit retorische kunst en vliegwerk volgt:

“Dit is wat we nodig hebben. Dat mensen de wereld zelf terugnemen en gewoon samenkomen. Dit alles op een constructieve manier en met behulp van collectieve intelligentie. Laten we nadenken over wat te doen met deze planeet! De wereld zal onder onze invloed worden wat we willen.

Dus, wat wil jij?”

Occupy wijst de huidige dominante stromingen af en zegt “het moet anders”. Men stelt vooral vragen zonder daar de antwoorden op te weten. Levensvragen, vragen van zingeving die zo oud zijn als de mensheid zelf.

Toch blijkt Occupy wel degelijk spelregels te kennen voor de besluitvorming. Alleen als er consensus is volgt er een besluit. Er zijn ook notulen van vergaderingen en men discussieert over richtlijnen voor werkgroepen. Het lijkt er dus op dat het ideaal om het anders te doen theorie blijft. Zodra een beweging gestalte krijgt volgt er organisatie. Dat betekent niet dat het pleidooi voor “Wij moeten praten” verkeerd is. Integendeel. Het lijkt mij alleen evenmin nieuw.