Het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) is naast het CBS een van de instituten die ons regelmatig de spiegel voorhoudt aan de hand van feitelijke gegevens. Deze week verscheen “De sociale staat van Nederland 2011”. Een interessant document waarin de verzamelde gegevens vergeleken worden met andere Europese landen. Volgens deze staat doen we het relatief goed, erg goed zelfs. De vraag is: wat betekent dat?

Als je met twee gebroken benen in het ziekenhuis ligt naast iemand waar een been geamputeerd is, maak je het relatief goed, maar lekker lopen kun je voorlopig niet. Het is maar net hoe je het bekijkt. Als je het beter doet dan de buurman wil dat nog niet zeggen dat je het goed doet.

Een topsector

Onlangs was ik in Aalsmeer bij een kwekerij op bezoek. Het is een indrukwekkend logistiek geperfectioneerd proces waar elke orchidee is voorzien van een chip. Het kweekproces is tot in de perfectie gestuurd en nagenoeg volledig geautomatiseerd. Dankzij het ook geperfectioneerde transport verlaat elke bloem op het juiste moment de kwekerij, linea recta op weg naar de consument waar ook in de wereld. Alleen al deze ene kwekerij produceert 3 miljoen stuks per jaar. Een resultaat om trots op te zijn.

De vraag is of deze Nederlandse topsector dit kan volhouden. Hoe zit het bijvoorbeeld met de duurzaamheid van de productie en het vervoer? Investeringen in innovatie komen er alleen als het economisch rendabel is. Daarin zijn wel ontwikkelingen. Zo blijkt het bijvoorbeeld veel duurder om middelen tegen ongedierte te gebruiken dan om een paar mensen gericht continu te laten speuren naar de noodzaak van ingrijpen. Gerichte behandeling per vierkante meter is slimmer dan over de hele linie spuiten. Dus dan is wat goed is voor het milieu ook goed voor de portemonnee. Maar duurzaam is het daarmee nog niet. Wel relatief beter dan voorheen.

Ik wil maar zeggen: juist omdat we het relatief goed doen is er de noodzaak om te innoveren en te experimenteren. Of we het daarin ook relatief goed doen is zeer de vraag.