Eindelijk goed nieuws: er komt een kenniscentrum kinderoncologie. In Utrecht. Waarom in Utrecht en niet bij het kenniscentrum oncologie dat we al hebben in Amsterdam? 

Omdat de bestuurders van de 2 academische ziekenhuizen geen gemeenschappelijke pad konden vinden om samen de boel met het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis te organiseren.

Macht

Dat het er toch van komt ligt aan de verschuiving van de macht. De bestuurders van de medische centra zijn niet langer bepalend maar de “klant”. Het is evident dat de kwaliteit van de behandeling omhoog gaat als de expertise zo hoog mogelijk is. Het zijn nu de ouders van de zieke kinderen die de wedstrijd beslissen, gelukkig gesteund door veel artsen, verzekeraars en minister Schippers. De bestuurders hebben ongetwijfeld gezien dat hun benadering niet in het belang van de patiënt was. En toch zijn zij er niet in geslaagd om de angst die samenwerking belet te overwinnen. Dat geeft te denken. Nemen zij al hun beslissingen op basis van macht? Welke kernwaarden hanteren deze bestuurders? En waar ligt hun toegevoegde waarde?

Olympische Spelen 2028

De parallel met de academische strijd zie ik in de poging van Amsterdam en Rotterdam om de Olympische Spelen van 2028 naar hun stad te halen. Beide steden hebben projectgroepen aan het werk gezet, elk met een budget van 19 miljoen euro. Het is niet gevaarlijk om te voorspellen dat beide steden op deze manier kansloos zijn. Het wordt Utrecht!