In veel organisaties probeert men aantrekkelijk te zijn voor jongeren. In de tijd dat het economisch tegen zit moeten juist de jongeren behouden worden voor de organisatie. “Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst”. In het tijdsgewricht van vergrijzing richt de concurrentie zich op leeftijd. Een kansloze wedstrijd, in die zin dat natuurlijk niet alle organisaties kunnen verjongen als de gemiddelde leeftijd van de beroepsbevolking stijgt. Het is dan ook een merkwaardig verschijnsel om besluiten te lezen over het leeftijdsbewuste personeelsbeleid als daarmee bedoeld is te willen verjongen terwijl de veroudering al vaststaat.

Is dat nou erg? Dat hangt vooral af van de ouderen. Nemen we een voorbeeld aan een van de grootste Nederlandse kunstenaars dan komt het wel goed. Piet Mondriaan maakte in zijn laatste levensfase Victoria Boogie Woogie (1944). Het wordt wel de Nachtwacht van de twintigste eeuw genoemd, zo belangrijk is dit werk voor de vernieuwing in de schilderkunst. Leeftijd zegt op zichzelf niet zo veel over modern denken en doen. Dat lijkt men soms wel te veronderstellen, want waarom zou je anders zo graag juist jongeren in dienst houden? Ik denk dat innovatie ook met wijsheid te maken heeft en dat het dus verstandig is om juist de Mondrianen in organisaties te behouden.