Stefan Lindegaard stuurde mij zijn nieuwe boek “The Open Innovation Revolution” toe om er een recensie over te schrijven. Om met de deur in huis te vallen: het gaat niet zozeer over open innovatie. Het gaat over wat er nodig is om waarde toe te voegen in een organisatie waarbij met zoveel mogelijk invloeden en omstandigheden bewust rekening gehouden is.

Die omstandigheden zijn sterk aan verandering onderhevig. In de waarneming van Stefan leidt de toegenomen transparantie tot een toename van open innovatie. Hij spreekt zelfs van een paradigmashift. Wat precies ‘open innovatie’ heet, verschilt per organisatie. Het gaat er om op de een of andere manier interne en externe bronnen te verbinden om innovatie gestalte te (kunnen) geven. Het veronderstelde voordeel daarvan is een versnelling van het innovatieproces en een reductie van het eigen research & development budget.

Elke organisatie heeft vooraf drie kernvragen te beantwoorden:

▪Wat betekent open innovatie voor mijn businessmodel?

▪Wat betekent het voor mijn organisatiemodel?

▪Wat betekent het voor mijn rol als leider/manager?

Stefan behandelt vervolgens alle invalshoeken op een heldere en pragmatische manier. Hij baseert zich op zijn praktijkervaring met het begeleiden van organisaties die het innovatieproces willen verbeteren.

Ik kan in het boek niets vinden waarmee ik het oneens ben. Dat zit dus wat mij betreft wel goed. Elk hoofdstuk bevat een keurig lijstje met ‘wat je er van mee neemt’. Het boek behandelt onderwerpen zoals:

1. Het ontwerpen van een visie.

2. Het expliciteren van de voorwaarden waar aan voldaan moet zijn.

3. Het samenstellen van een goede mix van medewerkers.

4. Het organiseren van een relevant netwerk.

5. Het opruimen van belemmeringen.

6. Bewust persoonlijk  en passioneel leiderschap.

7. Helder geformuleerde kernwaarden.

8. Het managen van de tijd.

9. Het verzorgen van de balans.

10. Het verzorgen van het merk, zowel individueel als voor de organisatie.

11. Het versterken van het netwerk.

12. Het verkopen van ideeën.

Al voor de publicatie stelde ik Stefan de vraag hoe hij kijkt naar niet open innoverende, maar wel succesvolle bedrijven zoals Apple. Het antwoord op die vraag is samengevat dat Apple precies op alle aspecten in hoge mate uniek is en hoog scoort. Apple heeft expliciet gekozen voor wat ik nu maar even ‘gesloten innovatie’ noem. Buitenstaanders hebben geen toegang, sterker nog zelfs interne afdelingen zijn strikt gescheiden aan het werk om te voorkomen dat het ontwikkelproces uitlekt. Apple heeft in het verleden leergeld betaald. De creatieve ideeën werden keer op keer door anderen overgenomen, om niet te zeggen gejat, waardoor het bedrijf onvoldoende markt verwierf en zelfs bijna op sterven na dood was. Open innovatie lijkt vooral goed voor de volgers, en minder voor de creatieve bedrijven.

Het frappante is dat de inhoud van “The Open Innovation Revolution” ook van toepassing is voor organisaties die voor gesloten innovatie kiezen. De hoofdstukken over de genoemde onderwerpen blijven eenvoudig overeind. Het is daarmee een meer algemeen managementboek dan de auteur zelf veronderstelt. Open innovatie is de kapstok. Die kapstok had ook “Vertrouwen” of een andere trend in management kunnen zijn.