Mijn studie van besluitvormingstheorie brengt mij op veel verschillende terreinen. We nemen besluiten op basis van informatie terwijl we geen zekerheid hebben over de juistheid van die informatie. Hoe werkt dat? Via mijn lidmaatschap van de European Association of Decision Making kwam ik terecht bij een studie van David Budescu. Hij heeft ontdekt dat onze perceptie van onzekerheid over de juistheid van informatie een onevenredig grote invloed kan hebben. Omschrijvingen in de trant van dat er ‘een grote kans is dat’, laten zoveel ruimte dat het eigenlijke probleem onderschat wordt. We richten ons dan op het deel dat onzeker is. Dat heeft een grote invloed op besluiten die men op basis van die informatie neemt. Op kennisland.nl is een artikel aan deze materie gewijd in relatie tot de scepsis over de klimaatverandering. Daar is ook te lezen dat onze hersenen dat sturen, we hoeven ons dat dus niet eens bewust te zijn. We zijn sceptisch zo lang er onzekerheid is. Daar zorgen onze amygdalae voor.

We moeten dus eigenlijk altijd besluiten nemen terwijl we niet helemaal zeker (kunnen) weten dat we het goede kiezen. We nemen een besluit op basis van de aanname dat onze premissen juist zijn. Doen we dat niet dan geven we de onzekerheid veel te veel macht en dan nemen we logischerwijs het verkeerde besluit. Dat geldt zelfs als we zeker weten dat onderdelen van de informatie waar we ons op baseren niet helemaal goed is. Hoe intuïtie hier een rol speelt is me nog niet duidelijk.

Deze wetenschap leidt bij mij alleen maar tot meer bewondering voor degenen die besluiten vol overtuiging nemen. Ik geloof er alleen wel minder van als ze suggereren het allemaal zeker te weten.