De gevolgen van de economische recessie zijn voor veel mensen nog steeds tamelijk abstract, ver weg. We hebben de neiging om zo lang mogelijk op de oude voet door te gaan. De nieuwe regering heeft tot nu toe vooral plannen, maar men moet nog zien hoe die gaan uitpakken. Het winterse weer past er goed bij. We bevriezen de zaak even, we gaan de winter door en daarna, ja daarna weten we het eigenlijk nog niet.

De macro rekensom is ongemerkt ook gewijzigd. Was eerder sprake van een verarming met een relatief  bescheiden 6% volgens het Centraal Planbureau, daar is nog wel iets bijgekomen. In geld uitgedrukt: de recessie heeft ons al 40 miljard gekost. Om die achteruitgang op te vangen is een collectieve krimp noodzakelijk. Het adagium bij de overheid is nu: we gaan het met minder mensen doen (bijvoorbeeld belastingdienst), we schrappen een aantal activiteiten (bijvoorbeeld defensie) en zetten nog niet in uitvoering genomen nieuwe plannen stil (bijvoorbeeld nieuwbouw). Puur financieel gestuurd moet dat uiteindelijk leiden tot een begrotingsevenwicht. Wat opvalt is dat het vooral gaat om dingen die we niet doen.

Het vraagstuk

Voor de korte termijn speelt er een vraagstuk van inzet en productiviteit. Medewerkers die nu ‘overtollig’ zijn, komen vaak niet meteen ergens anders aan het werk. Dat betekent dat de productiviteit voorlopig sterker daalt dan de kosten. Dat is niet slim, zeker niet als er werk genoeg is. Het is dus noodzakelijk om verder te kijken dan alleen het huishoudboekje. We moeten op zoek naar constructieve krimp: huishoudboekje op orde, productiviteit omhoog en werkelijke groei doordat meer mensen meedoen met zinnige activiteiten.

We kunnen niet volstaan met een boekhoudformule. Er is meer nodig. Veel meer zelfs. Vooral dat we gaan bepalen wat we wel gaan doen. In opbouwende zin. In vernieuwende zin. Met heel veel zin.

Reclameboodschap:

‘Gevleugeld leiderschap’ online te koop. Ook te bestellen per e-mail. Levering vanaf 15 december.