Er is de nodige aandacht voor het schrappen van het diversiteitsbeleid door de regering. Met veel woorden is er over gesproken door minister Donner. Ik heb zijn toespraak 2 keer gelezen om er achter te komen wat hij nu eigenlijk zegt. Neem bijvoorbeeld dit citaat:

“Er is geen sprake van een herwaardering van het belang van diversiteit voor de kwaliteit van het overheidsapparaat; er is slechts sprake van een herwaardering van de wijze waarop dat gerealiseerd moet worden.”

Bedoelt hij dat de regering het diversiteitsbeleid juist toepast? Beter zelfs dan voorheen door de manier waarop we dat doen te veranderen? Dan is wel de vraag waarom dat diversiteitsbeleid expliciet is geschrapt. En hoe ziet die andere manier er dan uit? Daarover blijft de minster vaag. Het is een kwestie van de managers om het toe te passen.

Vervolgens wijdt Alexander Rinnooy Kan er een uitgebreide toespraak aan in de Gelijke Behandelingslezing 2010. Hij beschouwt de woorden van Donner als een geruststelling: we blijven  diversiteitsbeleid toepassen. Dat kan ook niet anders want, zo zegt Rinnooy Kan:

“Diversiteit is in onze samenleving een gegeven. Daarmee is diversiteitsbeleid in arbeidsorganisaties eenvoudigweg noodzakelijk.”

Als dat zo is, waarom dan al die aandacht? Kennelijk is er toch bezorgdheid, is er iets uit te leggen. Dat heeft ongetwijfeld met de kleur van de huidige regering te maken die steunt op een partij die op alle mogelijke manieren geen boodschap aan het eerder geformuleerde, breed gedragen beleid heeft. Mogelijk spelen er niet uitgesproken sturende opvattingen die achter het beleid schuilgaan. In zekere mate is het voor velen een geruststelling om te weten dat wanneer de bedoelingen niet duidelijk zijn er van het voorgenomen beleid niet veel terecht zal komen.

In de komende periode is er extra gelegenheid voor reflectie. Dan kunnen we nog eens rustig nadenken. Elk mens is uniek. Niet alleen in de moderne tijd, dat was altijd al zo. We hebben door ons te organiseren in complexe structuren en steeds ingewikkelder afhankelijkheden het voor onszelf alleen wat lastiger gemaakt dicht bij onszelf te blijven. We hebben behoefte aan samenhang en integraal leiderschap. Ik citeer een alinea uit het net verschenen ‘Gevleugeld leiderschap’ die hier betrekking op heeft:

“De integrale leider weet te variëren in stijlen en kleuren als geen ander. Hij doet dat vanuit persoonlijke motivatie, inspiratie en kennis. Hij is de regenboog onder de leiders en ziet het leiderschap niet als een positie maar als een proces dat continu aandacht vraagt. Daarbij gaat het niet om de leider met zijn volgelingen, maar gaat het om de dialoog waarin mensen in een gemeenschap met elkaar de weg zoeken en een volgende stap vinden. Mensen doen dit vanuit hun persoonlijkheid en niet zozeer vanuit macht. Leiderschap als proces is een gedeelde activiteit, niet voorbehouden aan ‘de grote baas’. Eenmaal betrokken in zo’n proces geeft het vleugels aan het realiseren van wat we willen.”

De sturende opvatting achter deze visie is dat diversiteit niet alleen een gegeven is maar, net als de vogelwereld, bescherming nodig heeft.