“Emoties domineren besluit over CO2-opslag”, het proefproject in Barendrecht waarover zo veel te doen is geweest, is binnen een uur geannuleerd door minister Verhagen. In het vorige kabinet hebben de ministers Van der Hoeven en Cramer hun handen er vol aan gehad om het project te verdedigen. Zij en vele anderen hebben veel energie gestoken in het proefproject, maar op zo’n manier dat het de weerstand en onrust onder de bevolking eerder aanwakkerde dan wegnam.

Verhagen zegt volgens de Volkskrant ”Deze beslissing is niet gebaseerd op rationele argumenten, maar op een gebrek aan draagvlak”. Dat geeft te denken. Allereerst lijkt de minister hier te zeggen dat hij een besluit neemt op basis van emotie, maar ‘gebrek aan draagvlak’ is een 100% rationeel argument. Zeker als het uitgangspunt is dat draagvlak onder de bevolking een voorwaarde is voor de uitvoering van voorgenomen maatregelen.

Mogelijk bedoelt de minister te zeggen dat het gebrek aan draagvlak niet is gebaseerd op een rationele afweging, maar op beeldvorming die is gevoed door gevoelens die geassocieerd zijn met onterechte beeldvorming zoals bijvoorbeeld “er komt een tijdbom onder mijn huis”.

De berichtgeving suggereert dat emotionele besluitvorming niet goed is en dat we dus altijd besluiten zouden moeten nemen op basis van de ratio. In de praktijk is het vaker andersom. We nemen heel veel besluiten gevoelsmatig. Achteraf geven we er dan een verklaring voor zodat het heel rationeel lijkt te zijn.

Het besluit om het proefproject in Barendrecht te stoppen is daar een voorbeeld van. De regering lijkt te luisteren naar de bevolking maar trekt slechts een rationele conclusie. Daar is het een goed moment voor. Het betekent niet dat de minister het eens is met de tegenstanders van het project. Gezien het resultaat zal men daar in Barendrecht verder niet mee zitten.

Op de website van Shell is het besluit van de nieuwe minister overigens nog niet doorgedrongen.