Er is de nodige aandacht voor de toezichthoudende rol van commissarissen bij bedrijven en instellingen. Als het ergens misgaat komt de vraag aan de orde wat de waarde van de commissaris nu eigenlijk is of had moeten zijn. Heeft hij zijn rol dan wel goed uitgevoerd? Met andere woorden: als het toezicht niet helpt, waarom hebben we dan toezicht?

Die eenvoudige vraag is nog niet zo eenvoudig te beantwoorden. De toezichthouder is in de meeste gevallen een tamelijk onzichtbare figuur die niet direct ter verantwoording wordt geroepen. De directie staat in de frontlinie, niet de commissaris. De directie van een onderneming maakt naar eigen inzicht gebruik van adviezen. In een code is dit allemaal haarfijn uitgewerkt.

Hoe de commissaris zich heeft opgesteld blijft in het algemeen verborgen voor de buitenwereld. En precies dat is wat niet meer goed in het huidige tijdsgewricht past. De behoefte aan openheid is gegroeid, vooral onder invloed van de toegenomen mogelijkheden om kennis te delen via internet. De commissaris kan niet achterblijven bij deze ontwikkelingen. Een meer open en actieve houding naar de buitenwereld is wenselijk wanneer het om meer gaat dan alleen de aandeelhouderswaarde. Het gaat om een maatschappelijk belang. De commissaris 2.0 is er voor iedereen ook al staat het zo nog niet precies in de regels.