De regering bepaalt de koers van het beleid en de besluiten die daarvoor nodig zijn. Het parlement controleert de regering. Niet andersom. De besluitvorming is dus afhankelijk van de instemming van de volksvertegenwoordiging. De regering oordeelt niet over het parlement al zal zij daar ongetwijfeld gedachten over hebben. Vooral als de parlementsleden niet instemmen met wat de regering wil.

De vraag is nu actueel of de kwaliteit van de volksvertegenwoordigers er toe doet.

“Nee”, zeggen Rutte en Verhagen. “Wij hebben geen oordeel over Kamerleden. Dat is aan de Kamer zelf, niet aan het kabinet.”

Dat lijkt formeel een juiste opvatting, maar gevoelsmatig loopt het toch niet helemaal lekker. Is het nu echt zo dat het er niet toe doet van wie je steun ontvangt? En wat diens overwegingen zijn? Nou, wat betreft het parlementaire werk misschien wel, maar dat ligt wat anders bij de onderhandelingen vooraf over het uit te voeren programma. Daarvoor geldt dat er basis vertrouwen nodig is om het te laten werken. De vraag is dan of dat vertrouwen stand houdt als blijkt dat informatie is achtergehouden. Zou je met de kennis van nu dezelfde onderhandeling gedaan hebben? Zo ja, dan is er niks aan de hand. Zo nee, dan is er werk aan de winkel.

Foto: Dreamstimefree