Vanochtend las ik het verhaal “Het mag van mij wel weer wat vager” van Richard Engelfriet. Dat raakt een kern van waar het over gaat: doen we wat ons beweegt of jagen we getallen achterna? Het bijbehorende filmpje illustreert het voortreffelijk. Ik neem het hieronder over.

Wat is nu het achterliggende principe? Ik denk dat het er om gaat dat elk individu er ergens toe wil doen. We verbinden de zin van het bestaan aan gebeurtenissen. Het zijn vooral de vreugdevolle gebeurtenissen die ons verrijken. Ze geven ons een goed gevoel, het smaakt naar meer. We bereiken dat door iets te doen dat bij ons past. Niet door te streven naar kengetallen. Daar komt het op neer. We weten ook meteen of iemand hart voor de zaak heeft of alleen maar iets doet omdat het nu eenmaal moet. Zo kan iedereen het verschil maken. Wat je ook doet, doe je ‘t met hart en ziel of niet?

Toch zien we heel vaak dat de leiding van organisaties vooral naar die kengetallen kijkt ondanks de wetenschap dat we het daarvan eigenlijk niet moeten hebben. Het is een aparte kunst om de vaagheid te concretiseren. Dat is duidelijk.