We leven nu in de tijdgeest van het tweede decennium van de eenentwintigste eeuw. Mensen die de kerstperiode hebben gebruikt als ‘innerlijke tijd’ zijn weer over op de kloktijden van de economische werkelijkheid. De wekkers zijn aan, de planningen zijn gemaakt, nog even de nieuwjaarsbijeenkomst en dan over tot de orde van de dag, de draad oppakken en aan de slag al of niet met een goed voornemen om dit jaar iets te doen wat niet eerder is gelukt. In de top 10 van meest gebruikte termen op Twitter staat vandaag “ik heb er zin in”, misschien omdat het een goed voornemen is. Het hebben van zin verhoogt de levensvreugde. Met die zin kun je veel kanten op, ‘zelfs de goede’. Zonder zin is er geen eer aan te behalen, vervalt alle motivatie en inspiratie, komen we tot niets. Zin is dus wel heel erg belangrijk.

De vraag is hoe we zin kunnen maken, want dat is wat we zelf doen, wij maken zin. Iemand anders kan het niet voor je doen. Een inspirerende spreker kan je hooguit raken aan de zin die je al hebt, door woorden of beelden te gebruiken die je herkent, die je al in je draagt. Die zin is verbonden aan de eigen kracht om iets te willen betekenen, ergens een bijdrage aan te leveren, er toe te doen. Dat is wat voor elk mens geldt, hoe dan ook en waar dan ook. Voor organisaties is dat ook zo. Zinloze organisaties blijven niet bestaan al was het maar doordat medewerkers zich er niet mee kunnen verbinden. Om dat wel te kunnen doen is het handig de zin van de organisatie expliciet te maken. Dat geldt ook voor besluitvorming in de organisatie. Wanneer de betekenis van besluiten impliciet blijft, is het niet te verwachten dat het tot optimale uitvoering komt.

Ik heb zin in een zinvol 2010!