Wat gisteren goed was hoeft dat vandaag niet te zijn. Dat is de essentie van mijn afkeer van ‘best practices’. Elke organisatie is uniek. We kunnen ons laten inspireren door mooie voorbeelden maar zullen altijd iets eigens moeten doen willen we de beoogde toegevoegde waarde realiseren die we beogen in onze eigen omgeving en eigen context. Het scheppen van best practices is in die zin van belang: het bevordert het gevoel van “Yes we can”.

Wat is nu de best practice als het gaat om het lerend vermogen in de bestuurlijke context? We hebben twee mooie actuele situaties: het rapport Davids over de betrokkenheid van Nederland bij de oorlog in Irak en het rapport van de enquête commissie NoordZuidlijn, over de besluitvorming en wat er allemaal mis is gegaan met dat alom bekende project in de hoofdstad. Het is uitermate boeiend om te kijken naar overeenkomsten en verschillen in de mogelijke reacties van het bestuur.

Wat mij opvalt in de primaire reactie van de minister president is dat hij de strijd aangaat. Hij verdedigt zich van meet af aan tegen wat hij ziet als onjuist. De onderzoekers slaan de plank wat hem betreft volledig mis op een aantal principiële punten, zelfs op de punten waar de onderzoekers evident meer expertise bezitten dan de premier en in zijn kielzog wellicht zelfs het voltallige kabinet. Dat getuigt in ieder geval van lef zou je kunnen zeggen.

Heel anders reageert het college van Burgemeester en Wethouders van Amsterdam op het rapport van de enquête commissie NoordZuidlijn. Het college beweegt mee met de vele verstandige aanbevelingen van de commissie en gaat juist niet de strijd daarmee aan. Dat is van een ander type lef zou je kunnen zeggen. Het college durft te zeggen dat andere keuzes in het besluitvormingsproces gemaakt hadden kunnen en – met de toevoeging “met de kennis van nu” - moeten worden. Nu geldt dat voor heel veel dingen die we in ons leven doen, achteraf is het allemaal wat makkelijker. Hadden we maar zus of hadden we maar zo gedaan... Dat schiet nog niet heel erg op, het is een open deur en zegt dus eigenlijk niets.

Het gaat er om wat we met de kennis van nu, nu beslissen, in de eigen context en in de eigen unieke situatie. Dan hebben we de kans een best practise te scheppen.

Foto: www.cda.nl