Vandaag is door de Minister van Binnenlandse Zaken het eerste exemplaar van het boek “Naar een collegiaal en samenhangend overheidsbestuur” in ontvangst genomen. Een publicatie van de Raad voor het openbaar bestuur in samenwerking met het ministerie.

Gezien de titel gaan de samenstellers van het boek er kennelijk van uit dat het huidige bestuur niet collegiaal is en ook niet samenhangend. De dialoog over hoe het openbaar bestuur zich kan verbeteren is bepaald niet nieuw. Toch is er genoeg aanleiding om opnieuw de balans op te maken. Er is nogal wat veranderd de laatste 15 jaar. Vanzelfsprekendheden zijn weggevallen en er is nog weinig voor in de plaats gekomen. De voorkeur van de kiezer is sterk aan verandering onderhevig, de rol van de media is enorm toegenomen en de basis van de politieke partijen is een stuk kleiner geworden. De bestuurder weet niet meer waar hij aan toe is. De complexiteit is niet meer te bevatten. De veranderingen zijn niet bij te benen.

Het gesprek over hoe het beter kan spitst zich al gauw toe op ‘ontkokering’, ‘collegiaal bestuur’, ‘kernkabinet’ en meer van dat soort termen. Overeenstemming over oplossingen is er niet. Dat wordt wel duidelijk als we het boek lezen. De opvattingen van de publicisten verschillen sterk en strekken zich uit tot en met de ernst van het probleem, door sommigen sterk gerelativeerd. Een  oplossing, laat staan een zaligmakende, lijkt dan ook niet voorhanden te zijn. Wel is duidelijk dat het openbaar bestuur veel moeite heeft met het aanpassen aan de veranderende omstandigheden. Mogelijk is dat een reden voor het dalende vertrouwen van de kiezer.

fotootje met Iphone uit de zaal met Thom de Graaf, Joost Eerdmans, Guusje ter Horst en Jacques Wallage. Dat ziet er collegiaal uit!